Akcja Katolicka w Polsce   Kierunki działania AK w Polsce na rok 2009 „Otoczmy troską życie. Akcja Katolicka w służbie życiu" (hasło pracy formacyjnej i apostolskiej) „Aby mieli życie i mieli je w obfitości" (J 10, 10b)   I. Wprowadzenie   Jezus, Dobry Pasterz, przychodzi po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości (por. J10, 10b). Misją Zbawiciela jest obdarowanie człowieka pełnią życia. Człowiek zatem powinien odkrywać prawdę, że życie jest darem, zrozumieć jego piękno, potrafić się nim zachwycić i chcieć nim żyć, wyrażając wielki szacunek do własnego życia, do życia innych ludzi oraz do świata. Hasło: „Otoczmy troską życie", inspiruje uczniów Jezusa do medytacji nade wszystko nad życiem człowieka, od poczęcia aż do naturalnej śmierci, do jego ochrony oraz do troski o małżeństwo i rodzinę, według myśli Bożej. Sługa Boży Jan Paweł II, w adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa, pisał: „Kościół powinien głosić z nową mocą to, co Ewangelia mówi o małżeństwie i o rodzinie, aby uzmysłowić ich znaczenie i wartość w zbawczym planie Bożym. Szczególnie ko­nieczne jest stanowcze potwierdzenie, że te instytucje w rze­czywistości stanowią wyraz woli Boga. Trzeba przypominać prawdę o rodzinie jako głębokiej wspólnocie życia i miłości, otwartej na przyjęcie nowych istot; jak również o jej godności <Kościoła domowego> i jej udziale w posłannictwie Kościoła i w życiu społeczeństwa (n. 90). Z miłością ponawiam wezwanie do wszystkich rodzin chrześcijańskich, które żyją w Europie: <Rodziny, stańcie się tym, czym jesteście!> Jesteście żywym obrazem Bożej miłości: spoczywa na was bowiem <misja strzeżenia, objawiania i przekazywania miłości, będącej żywym odbiciem i rzeczy­wistym udzielaniem się miłości Bożej ludzkości oraz miłości Chrystusa Pana Kościołowi, Jego Oblubienicy>. Jesteście <sanktuarium życia [...]: miejscem, w którym ży­cie, dar Boga, może w sposób właściwy być przyjęte i chro­nione przed licznymi atakami, na które jest ono wystawione, może też rozwijać się zgodnie z wymogami prawdziwego ludzkiego wzrostu>. Jesteście fundamentem społeczeństwa jako pierwsze miej­sce <humanizacji osoby i życia społecznego, wzorem nawią­zywania relacji społecznych przeżywanych w miłości i solidarności. Bądźcie wy same wiarygodnymi świadkami Ewangelii nadziei! Jesteście bowiem gaudium et spes> (n. 94). Konieczne jest <służenie Ewangelii życia, również po­przez <powszechną mobilizację sumień i wspólny wysiłek etyczny, aby wprowadzić w czyn wielką strategię obrony ży­cia. Wszyscy razem musimy budować nową kulturę życia. Jest to wielkie wyzwanie, do którego należy podejść odpo­wiedzialnie, z przekonaniem, że <przyszłość cywilizacji eu­ropejskiej zależy w znacznej mierze od stanowczej obrony i promowania wartości życia, stanowiących rdzeń jej kulturo­wego dziedzictwa>; chodzi bowiem o przywrócenie Europie jej prawdziwej godności, związanej z tym, że jest ona miej­scem, gdzie uznaje się niezrównaną godność każdej osoby ludzkiej" (n. 96).    II. Kontekst duszpasterski i społeczny   W nowym roku duszpasterskim będziemy kontynuować nakreśloną przez Konferencję Episkopatu Polski na lata 2006­-2010 drogę, zawartą w myśli przewodniej: Kościół niosący Ewangelię nadziei. Toteż realizacja tematu: Otoczmy troską życie, ma być logiczną kon­sekwencją tych zagadnień, które były realizowane w latach ubiegłych. Chrześcijanin bowiem, który jest świadomy swego umiłowania, wybrania i po­wołania przez Boga, powinien stawać się zawsze uczniem Chrystusa i żyć Jego życiem. Temat pracy formacyjnej i apostolskiej podejmujemy w konkretnej sytuacji społecznej Europy i naszej Ojczyzny. Jan Paweł II, w adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa, pisze: „Liczne czynniki kulturowe, społeczne i polityczne przyczyniają się do coraz bardziej widocznego kryzysu rodziny. Godzą one w różnej mierze w prawdę i godność osoby ludzkiej, przy czym podają w wątpliwość -  wypaczając ją - samą ideę ro­dziny. Wartość nierozerwalności małżeństwa jest coraz bardziej lekceważona; żąda się prawnego uznania związków faktycznych oraz zrównania ich z prawomocnym małżeństwem; próbuje się akceptować wzorce związku dwóch osób, w których różnica płci nie odgrywa istotnej roli" (n. 90). Tych tendencji coraz mocniej doświadczamy także w Polsce. Dochodzi do tego proces starzenia się społeczeństw, związany ze spad­kiem liczby urodzeń, co jest - według Jana Pawła II - przejawem braku nadziei oraz znakiem „kultury śmierci" przenikającej dzisiejsze społeczeństwo (por. n. 95). Szerzenie się aborcji, zamachy na życie ludzkie, jakimi są „zabiegi na embrionach ludzkich, które (...) prowadzą nieuchronnie do zabicia embrionów, albo niewłaściwe stosowanie prenatalnych technik diagnostycznych" (n. 95) - budzi niepokój i jest znakiem gasnących świateł nadziei w Europie. Wielkim niepokojem napawa też fakt szerzenia się eutanazji zamaskowanej czy dokonywanej jawnie. Miejscem, gdzie każdego dnia umiera wiele osób, są nasze drogi. Równocześnie wiadomo, jak bardzo problem odpowiedzialności i ostrożności na drogach jest przez ludzi lekceważony. Trzeba zatem, aby chrześcijanie i w tym względzie radykalnie opowiedzieli się po stronie życia. Radością napawa fakt, że wiele środowisk jest zaangażowanych w obronę życia. Wielkim bogactwem Kościoła w Polsce jest działalność Ruchu Hospicyjnego, kształtującego myślenie Polaków na temat śmierci, umierania i żałoby. Cieszy stała troska o lu­dzi ubogich, wyrażana w ofiarności na rzecz instytucji, które im pomagają, w działalności Caritas Polska i parafialnych zespołów Caritas, a także w bezinteresownej pomocy potrzebującym, którą niesie wielu woluntariuszy, a wśród nich ludzie młodzi. Trud realizacji programu formacyjnego i apostolskiego powierzamy wstawiennictwu Maryi - Matce <nowej ewangelizacji>, Jutrzence nowego świata i Matce żyjących. Szacunku do włas­nego życia, do życia innych ludzi i stworzonego świata pragniemy uczyć się od Matki Bożej i św. Józefa, strażnika życia Jezusa i Jego Matki, a także od św. Gianny Beretty Molli - matki, która ofiarowała własne życie za życie swego dziecka oraz od bł. Stanisława Starowieyskiego i bł. Karoliny Kózkówny. Szczególnymi patronami pracy duszpasterskiej Kościoła w Polsce i Akcji Katolickiej w roku 2008/2009 będą: św. Brunon z Kwerfurtu (1000-lecie męczeńskiej śmierci) i św. Paweł Apostoł, którego „Rok" obchodzimy w Kościele (por. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2008/2009, s. 19-23).     III. Ogólne cele i zadania   (zob. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2008/2009, s. 23-24)   - Wyznanie wiary w Boga, który jest Bogiem życia, który sam troszczy się o życie i objawia się przez nie, - umocnienie wiary w Boga Stworzyciela, Dawcę wszelkie­go życia, - uwielbienie Boga, który jest Panem życia, - przylgnięcie na nowo do Stwórcy, by odkryć pełnię swej godności i doświadczyć uczestnictwa w życiu samego Boga, - odkrywanie Biblii jako podręcznika w „szkole życia", - wskazywanie na konieczność stałej troski o rozwój życia duchowego, - ukazanie życia w różnych jego wymiarach: wegetatywnym, fizycznym, psychicznym i duchowym oraz jako daru, który złożony został przez Boga w ręce człowieka, - podkreślanie potrzeby integralnego patrzenia na człowie­ka z jego życiem duchowym, psychicznym i cielesnym, - pokazanie człowieka jako korony stworzenia, - odkrywanie wielkości i piękna życia, - przypominanie o odpowiedzialności człowieka za dar życia, - uczenie troski o życie bliźnich na każdym jego etapie, od poczęcia aż do naturalnej śmierci, niezależnie od sprawności czy niepełnosprawności, której człowiek doświadcza, - demaskowanie zagrożeń płynących z laickiej mentalności, skierowanych przeciwko życiu, - uczenie pozytywnego mówienia o życiu, by móc zafascynować się darem otrzymanym od Boga, - pokazanie życia jako najpiękniejszego daru, powierzone­go trosce człowieka, - uczenie odpowiedzialnej troski o ciało, - odkrywanie duchowego wymiaru życia, - inspirowanie nowych form opieki duszpasterskiej nad osobami w żałobie, - promowanie świętości życia, podkreślanie niezastąpionej roli rodziny jako środowiska życia, - przeciwstawienie się cywilizacji śmierci, - ożywienie zapału w budowaniu cywilizacji życia i miłości, - wspieranie środowisk specjalizujących się posłudze na rzecz obrony życia ludzkiego, - podkreślanie niezastąpionej roli wiernych świeckich w służ­bie życiu, - odkrywanie w odniesieniu do Stwórcy tej prawdy, że wartość życia nie jest absolutna, że człowiek nie jest panem życia, - ukazywanie życia jako tajemnicy, w którą wchodzi się nie przez logikę myślenia, ale przez wtajemniczenie, któ­re jest jakby życiową liturgią, - pokazanie aspektu paschalnego życia, - zachęta do nowej lektury nauczania Jana Pawła II zawar­tego w encyklice Evangelium vitae i słów papieża wy­powiedzianych w Kaliszu, 4 czerwca 1997 r., wzywają­cych do stawania po stronie życia, - przypomnienie wielkiego bogactwa myśli pozostawio­nych w cyklu katechez Mężczyzną i niewiastą stworzył ich. Odkupienie ciała a sakramentalność małżeństwa słu­gi Bożego Jana Pawła II, - uczynienie miejsca w posłudze duszpasterskiej dla ekologii ducha, by uczyć harmonii ze światem przyrody i stawać na straży życia także w tym wymiarze.   IV. Metody i środki realizacji programu duszpasterskiego przez księży asystentów   (Zob. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2008/2009, s. 25-42).   V. „Otoczmy troską życie. Akcja Katolicka w służbie życiu"   Akcja Katolicka, nawiązując do Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na rok 2008/2009, przyjęła następujące hasło dla swojej pracy formacyjnej i apostolskiej: „Otoczmy troską życie. Akcja Katolicka w służbie życiu". Pod tym też tytułem ukazały się materiały formacyjne na 2008/9 dla członków stowarzyszenia. W Słowie wstępnym bp M. Leszczyński, krajowy asystent Akcji Katolickiej, przywołując słowa papieża Benedykta XVI, pisze m.in.: „Obrona życia ludzkiego, od poczęcia aż do naturalnej śmierci, jest dla chrześcijan <pilnym i niezbędnym polem apostolatu i ewangelicznego świadectwa (...). Obrona życia ludzkiego stała się dziś praktycznie trudniejsza, albowiem wytworzyła się mentalność postępującej deprecjacji jego wartości, pozostawionej ocenie jednostki. Konsekwencją tego jest zmniejszenie szacunku dla samej osoby ludzkiej, wartości, która jest podstawą wszelkiej cywilizowanej koegzystencji, bez względu na wyznawaną wiarę>" (Benedykt XVI do członków włoskiego Ruchu dla Życia, KAI, 12 V 2008). Kościół nieustannie przypomina, że życie ludzkie ma swoje źródło w odwiecznym planie Stwórcy, dlatego trzeba je chronić na wszelki możliwy sposób. W tym celu należy podejmować inicjatywy służące przyjęciu i obronie każdego życia oraz ochronie rodziny, opartej na małżeństwie sakramentalnym mężczyzny i kobiety, która jest powołana do dzieła wychowywania" (M. Leszczyński, Słowo wstępne, [w:] „Otoczmy troską życie. Akcja Katolicka w służbie życiu". Materiały formacyjne na 2009 rok, oprac. zespół p. red. ks. prof. Tadeusza Borutki, Kraków 2008). W materiałach zaproponowano 12 tematów na comiesięczne spotkania realizowane w Parafialnych Oddziałach Akcji Katolickiej: 1. Współczesne zagrożenia życia ludzkiego (ks. dr Grzegorz Noszczyk), 2. Integralny związek między życiem naturalnym i nadprzyrodzonym człowieka     (ks. dr Wiesław Łużyński), 3. Aktualność przykazania „nie zabijaj" (ks. T. Borutka), 4. Ewangeliczna prawda o życiu (ks. Mirosław Dziedzic), 5. Życie jako dar od Boga i zadanie dla człowieka (ks. M. Dziedzic), 6. Odpowiedzialne macierzyństwo (ks. dr W. Łużyński), 7. Zaangażowane ojcostwo (ks. W. Łużyński), 8. Zadania służby zdrowia w dziedzinie ochrony życia (ks. M. Dziedzic), 9. Odpowiedzialność prawników i polityków w kwestii promocji życia    (ks. Jarosław Sroka), 10. Moralna ocena aborcji i eutanazji (ks. T. Borutka), 11. Problem <jakości> i <wartości> życia ludzkiego (ks. G. Noszczyk), 12. Troska o rozwój nowej kultury życia (ks. J. Sroka).   VI. Stałe zalecenia dla członków Akcji Katolickiej   1. Modlitwa, liturgia, formacja:   a/ praktyka comiesięcznej adoracji Najświętszego Sakramentu, Liturgii Godzin i modlitwy różańcowej, b/ codzienna lektura Pisma Świętego, c/ pełny udział w niedzielnej Mszy Świętej; pomoc w czynnościach liturgicznych), d/ systematyczne korzystanie z sakramentu pokuty, e/ modlitwa za kapłanów, f/ udział w rekolekcjach i dniach skupienia (KIAK, DIAK i POAK), g/ udział w pielgrzymkach: krajowej na Jasną Górę i diecezjalnych (w miarę możliwości z członkami KSM), h/ studium nauczania Kościoła: papieskiego i Episkopatu Polski, i/ studium wydawnictw Akcji Katolickiej, j/ uczenie dzieci i młodzieży odpowiedzialności za Kościół, zaznajamianie ich z ideą ruchów i stowarzyszeń kościelnych, a zwłaszcza z Akcją Katolicką i KSM, oraz wprowadzanie ich w działalność apostolską.   2. Problematyka społeczna   a/ propagowanie katolickiego modelu małżeństwa i rodziny; troska duchowa i materialna o rodzinę, wspieranie ludzi dotkniętych kryzysem wiary, b/ troska o ubogich, potrzebujących i bezrobotnych na terenie parafii, c/ koordynacja przez DIAK-i działań charytatywnych podejmowanych przez POAK-i oraz wspieranie parafialnych świetlic środowiskowych, d/ podejmowanie współpracy z samorządami lokalnymi i organizacjami pozarządowymi zajmującymi się problematyką społeczną, w tym bezrobociem oraz zagadnieniami związanymi z edukacją, kulturą, sportem i rekreacją, e/ wspieranie polityków wywodzących się ze środowisk katolickich, a w szczególności członków AK, oraz stawianie im wymagań, w świetle katolickiej nauki społecznej, aby służyli uczciwie Bogu i Ojczyźnie; nawiązanie kontaktów z nowo wybranymi przedstawicielami samorządów terytorialnych, f/ czynny udział w życiu społecznym, kulturalnym i oświatowym swojego środowiska; promowanie wartościowej literatury i sztuki oraz dziedzictwa kulturowego Kościoła (archiwa, biblioteki, zabytki sztuki sakralnej), celem podtrzymania pamięci o przeszłości Kościoła i Ojczyzny.   3. Sprawy organizacyjne   a/ powoływanie nowych Parafialnych Oddziałów Akcji Katolickiej oraz pobudzanie do aktywności już istniejące, b/ promocja Akcji Katolickiej w krajach sąsiednich c/ realizowanie programu zawartego w materiałach instruktażowych, d/ wysyłanie przedstawicieli DIAK na szkolenia liderów organizowane przez KIAK, e/ utrzymywanie stałego kontaktu DIAK z KIAK; zgłaszanie propozycji uwag i pytań, dotyczących funkcjonowania stowarzyszenia, a także przekazywanie informacji o wszelkich trudnościach, z jakimi borykają się DIAK-i, f/ aktywny udział członków AK w pielgrzymce na Jasną Górę oraz w konferencjach organizowanych przez KIAK oraz DIAK-i, g/ zaangażowanie w organizację Dnia Papieskiego, h/ podejmowanie współpracy z ruchami, organizacjami oraz stowarzyszeniami kościelnymi, a zwłaszcza z KSM, na wszystkich szczeblach naszych struktur, i/ organizowanie konkursów, festiwali, przeglądów pieśni, poezji oraz wiedzy religijnej dla dzieci i młodzieży, j/ propagowanie idei AK w środkach masowego przekazu, k/ regularne przekazywanie składek członkowskich, l/ przesyłanie w terminie do KIAK-u rocznych sprawozdań z działalności DIAK.   VII. Dokumenty Kościoła i pomoce formacyjne   - Encyklika Pawła VI Humanae vitae, - Enc. Jana Pawła II Evagelium vitae, - Enc. Benedykta XVI Deus caritas est, - Adhortacja apostolska Jana Pawła II Ecclesia in Europa, - Adhort. Apost. Benedykta XVI Sacramentum caritatis, - List apostolski Jana Pawła II Salvifici doloris, - List Jana Pawła II do Rodzin, - Deklaracja Kongregacji Nauki Wiary Donum vitae, - II Polski Synod Plenarny, Poznań 2001 (s. 29-48). * - Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2008/2009 <Otoczmy troską życie>. Komisja Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski, Poznań 2008, - Otoczmy troską życie. Akcja Katolicka w służbie życiu. Materiały formacyjne na 2009 rok, oprac. zespół p. red. ks. prof. Tadeusza Borutki, Kraków 2008. * - Bp M. Leszczyński, Idźcie naprzód z nadzieją! Szkice o Akcji Katolickiej, Warszawa-Zamość 2006, - Akcja Katolicka. Wprowadzenie kandydatów w podstawowe zagadnienia, t. 23, („Biblioteka Akcji Katolickiej"), red. ks. T. Borutka, Bielsko Biała-Kraków 2007, - ks. T. Borutka, Akcjo Katolicka, nie lękaj się. Należysz do Kościoła i mieszkasz w sercu Boga. Homilie, artykuły, i wywiady, Kraków 2008, - „Biuletyn Krajowego Instytutu Akcji Katolickiej w Polsce", * - Jan Paweł II, Mężczyzną i niewiastą stworzył ich. Odku­pienie ciała a sakramentalność małżeństwa, Citta del Va­ticano 1986, - K. Szczygieł (red.), W trosce o życie. Wybrane dokumenty Stolicy Apostolskiej, Tarnów 1998, - D. Kornas-Biela, Wokół początku życia ludzkiego, Warszawa 2002, - J. Salij, Wybierajmy życie!  Poznań 2002, - M. Machinek, Życie w dyspozycji człowieka. Wybrane prob­lemy etyczne u początku ludzkiego życia, Olsztyn 2004, - J. Kupczak, Dar i komunia, Teologia ciała w ujęciu Jana Pawła II, Kraków 2006, - A. Muszala, A. Rudziewicz, Bioetyka w szkole. Dla na­uczycieli, wychowawców i katechetów, Kraków 2007.

Kierunki Działania

Akcji Katolickiej w Polsce na rok 2008

 

Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2007/2008. < Bądźmy uczniami Chrystusa>

Komisja Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski (Poznań 2007)
 

Akcja Katolicka. Materiały formacyjne na 2008 rok,

oprac. ks. Tadeusz Borutka (red.), ks. Mirosław Dziedzic, ks. Jarosław Sroka, ks. Wiesław Łużyński, ks. Tadeusz Żdaniuk (Kraków 2007)

Hasło:
 

Bądźmy uczniami Chrystusa.

Akcja Katolicka szkołą świętości i apostolstwa

Motto biblijne:
 

„Idźcie więc i czyńcie uczniów wśród wszystkich narodów" (Mt 28,19a).

*

,Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa" (Łk 9,23-24).
**

Z adhortacji apostolskiej Jana Pawła II Ecclesia in Europa

 

,Jezus obecny jest w świecie również na inne, jak najbardziej rzeczywiste sposoby, a szczególnie w swych uczniach, którzy - wierni podwójnemu przykazaniu miłości - oddają cześć Bogu w Duchu i prawdzie (por. J 4,24) oraz życiem dają świadectwo braterskiej miłości, która wyróżnia ich jako naśladowców Chrystusa" (por. Mt 25,31-46; J 13,35; 15,1-17; n. 22).

Dzisiejsza sytuacja kulturowa i religijna Europy wymaga obecności katolików dojrzałych w wierze i wspólnot chrześcijańskich misyjnych, które będą dawały świadectwo miłości Boga do wszystkich ludzi. Głoszenie Ewangelii nadziei ma zatem pobudzać do przechodzenia od wiary podtrzymywanej społeczną tradycją, choć jest ona godna szacunku, do wiary bardziej osobistej i dojrzałej, oświeconej i płynącej z przekonania. Chrześcijanie są zatem wezwani do takiej wiary, która pozwoliłaby im krytycznie konfrontować się ze współczesną kulturą i oprzeć się jej pokusom; skutecznie oddziaływać na środowiska kulturalne, gospodarcze, społeczne i polityczne; ukazywać, że komunia między członkami Kościoła katolickiego i z innymi chrześcijanami jest silniejsza od wszelkich więzi etnicznych; z radością przekazywać wiarę nowym pokoleniom; budować kulturę chrześcijańską, zdolną ewangelizować najszerzej pojętą kulturę, w której żyjemy" (n. 50).

I. Kontekst duszpasterski i społeczny

Miniony rok duszpasterski miał na celu pomóc nam odkryć na nowo nasze powołanie i je pogłębić. Obecny program staje się logiczną konsekwencją tamtego działania. Rozpoznawszy powołanie i przyjąwszy je z wdzięcznością, trzeba iść dalej. Człowiek, który ma świadomość umiłowania, wybrania i powołania przez Chrystusa, powinien stawać się Jego uczniem.

Uczeń Chrystusa - to chrześcijanin wierny przykazaniu miłości Boga i bliźniego, to ten, który oddaje cześć Bogu w Duchu i w prawdzie oraz życiem daje świadectwo braterskiej miłości, która staje się cechą wyróżniającą go w świecie.

Jezus żyje w swych uczniach (por. EiE, n. 22).

Wdzięczni jesteśmy Bogu za powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego, do małżeństwa i rodziny, itp. Cieszy nas fakt, że wielu kapłanów rozumie potrzebę formowania wokół siebie elit, które podejmują we wspólnotach ważną odpowiedzialność za katechezę parafialną, animowanie liturgii, pracę charytatywną oraz stan materialny parafii.

Około 3 mln Polaków pogłębia swoją wiarę, włączając się w działalność ruchów i stowarzyszeń katolickich, a wśród nich Akcji Katolickiej. Nie brakuje nowych inicjatyw świeckich wiernych, którzy chcąc świadomie realizować swoje życiowe powołania, odkrywają swoje miejsce w Kościele. Wielu ludzi sięga po Biblię, poświęca swoje wakacje na rekolekcje czy pielgrzymki oraz angażuje się w wolontariat. Wśród polskich emigrantów nie brakuje tych, którzy dają świadectwo swego chrześcijańskiego życia, wzbudzając często zainteresowanie i podziw wśród obywateli kraju, który wybrali. Nierzadko ceni się dziś polskich pracowników za ich uczciwość i rzetelność.

Badania religijności Polaków wskazują na poważny problem słabnięcia wiary w Boga osobowego. Wzrasta relatywizm moralny, zwłaszcza w sferze etyki życia małżeńskiego. W wielu katolickich rodzinach akceptuje się życie dzieci w tzw. nieformalnych związkach. Widoczne staje się przyjmowanie konsumpcyjnego stylu życia, promującego bardziej niż . Bólem napawa nieuczciwość, obojętność, brak wrażliwości na ludzkie cierpienie i uleganie nałogom.

Powyższa sytuacja sprawia, ze tematyka tegorocznego programu duszpasterskiego może stać się konkretną odpowiedzią na znaki czasu, jakie zauważamy wokół nas. Nie wolno nam zamykać oczu na panujące zło, na wady i słabości Polaków. Nie należy jednak wpadać w pesymizm i beznadzieję. Jezus Chrystus, który nas powołał i pragnie czynić nas swoimi uczniami, oczekuje od nas otwartych serc, gotowych przyjąć moc Ducha Świętego. To Duch Święty może uczynić z nas prawdziwych uczniów Jezusa, którzy bez lęku podejmą misję czynienia uczniów (Mt 28, 19a). Trud realizacji programu chcemy polecić Maryi, pierwszej i doskonałej uczennicy Pana. Ją też chcemy prosić o wstawiennictwo i od Niej chcemy się uczyć posłuszeństwa Zbawicielowi (zob. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2007/2008, s. 13 i n.)

*

Hasło roku wzywa nas do ukierunkowania refleksji w stronę odpowiedzi na pytania: co to znaczy być uczniem Jezusa? Jakie są warunki, które winien on spełniać i jakie umiejętności winien opanować?

Być uczniem Jezusa to zdecydować się - świadomie i dobrowolnie - na to, aby On był Mistrzem, a ja uczniem do końca życia. Chcę, by On został moim Mistrzem na wieczność.

Pierwszym zatem celem pracy duszpasterskiej w roku 2007/2008 będzie próba uświadomienia sobie potrzeby bycia uczniem Jezusa (por. Program duszpasterski na rok 2007/2008, s. 29).
 

II. Ogólne cele i zadania duszpasterskie (dla księży asystentów)
 

- Radośnie przekazywać wiarę nowym pokoleniom i budować kulturę chrześcijańską, zdolną ewangelizować najszerzej pojętą kulturę, w której żyjemy (por. EiE, n. 50),

- uświadamiać duszpasterzom potrzebę zmiany mentalności duszpasterskiej: z obsługujących wiernych na formatorów uczniów,

- formować wiernych, by tworzyli wspólnoty owocujące misyjnością i świadectwem miłości,

- kształtować duchowość biblijną wiernych,

- odkrywać znaczenia i moc słowa Bożego w procesie stawania się uczniem Chrystusa,

- zrozumieć potrzebę tworzenia grup biblijnych, które stawałyby się przestrzenią wzrastania w byciu uczniem Chrystusa. W tym celu wykorzystać Stowarzyszenia „Dzieło Biblijne im. Jana Pawła II" oraz pomoce duszpasterskie w pracy biblijnej w parafiach,

- budować współpracę pomiędzy duszpasterzami i duszpasterzami a wiernymi świeckimi oraz osobami konsekrowanymi,

- dostrzegać i wykorzystać potencjał tkwiący w ruchach, stowarzyszeniach katolickich i Akcji Katolickiej,

- formować u wiernych i duszpasterzy postawę otwarcia na potrzeby innych ludzi oraz gotowości udzielenia im pomocy do godnego życia,

- wychowywać wiernych do umiejętności przebaczenia w duchu miłosierdzia chrześcijańskiego i postawy otwarcia na przyjęcie przeprosin ze strony drugiej osoby,

- dowartościować funkcję diakonii chrześcijańskiej,

- zachęcać do większej aktywności wiernych w różnych obszarach życia społecznego w celu budowania cywilizacji miłości i solidarności społecznej,

- formować wiernych do czytelnego świadectwa miłości bliźniego w swoim środowisku lokalnym (wioska, gmina, miasto, dzielnica miasta, powiat itp.),

- otoczyć szczególną troską duszpasterską środowiska nauczycieli i wychowawców,

- popierać ideę wolontariatu oraz organizować takie grupy w parafiach,

- otoczyć troską duszpasterską emigrantów i ich rodziny.

III. Metody i środki realizacji programu duszpasterskiego (dla księży asystentów)

(według tematyki proponowanej w programie duszpasterskim Kościoła w Polsce na 2008 r.)

1. Posługa Słowa

a/ Homilia niedzielna
Adwent i Boże Narodzenie:

- Być uczniem Chrystusa w rodzinie

Wielki Post i Okres Paschalny:

- Być uczniem Chrystusa Najwyższego Kapłana

Okres zwykły w ciągu roku:

- Być uczniem Chrystusa w pracy zawodowej (2-11 niedziela zwykła),

- Być uczniem Chrystusa w posłudze miłosierdzia (12-23 niedz. zw.),

- Być uczniem Chrystusa w życiu społecznym (24-34 niedz. zw.).

b/ Rekolekcje parafialne (i dla Akcji Katolickiej)

- rekolekcje głoszące kerygmat,

- rekolekcje biblijne związane z intronizacją ewangeliarza w parafii,

- rekolekcje biblijne przygotowujące do intronizacji Pisma Świętego w rodzinach,

- rekolekcje prowadzące do utworzenia kręgu biblijnego, grupy formacyjnej. itp.,

c/ katecheza w szkole i w parafii na temat: Bądźmy uczniami Chrystusa (Księża-asystenci i katecheci świeccy - członkowie Akcji Katolickiej),

d/ katecheza dla dorosłych (pomoc w jej urządzaniu),

- udoskonalać istniejące jej formy (np. przygotowanie rodziców oraz chrzestnych do liturgii chrztu dziecka),

- spotykać się z rodzicami dzieci szkolnych, zwłaszcza pierwszokomunijnych i z rodzicami młodzieży przed bierzmowaniem,

- urządzać spotkania dla rodziców narzeczonych,

- prowadzić formację podczas spotkań Parafialnej Rady Ekonomicznej oraz Parafialnej Rady Duszpasterskiej,

- ożywiać formację dorosłych w ruchach i stowarzyszeniach oraz grupach duszpasterskich, w tym w Akcji Katolickiej.
 

W katechezie dorosłych należy akcentować następujące cele:
 

- ukazywać Chrystusa przynoszącego człowiekowi Dobrą Nowinę o Zbawieniu, o wolności i godności człowieka,

- wskazywać na Chrystusa, który wzywa do wzięcia krzyża i pójścia za Nim,

- uwrażliwiać na realną obecność Chrystusa w Eucharystii i możliwość osobistego spotkania z Nim podczas liturgii i prywatnej modlitwy (adoracja i medytacja),

- pogłębiać świadomość bycia uczniem Chrystusa i przyjmować na siebie odpowiedzialność wynikającą z tego faktu,

- ukazywać pola realizacji misji ucznia Chrystusa (rodzina, praca zawodowa, społeczna, itp.,

- ukazywać motywy do podejmowania decyzji o pogłębianiu swojej relacji do Chrystusa i budowaniu wiary dojrzałej.
 

e/ urządzać konferencje tematyczne nt. bycia uczniem Chrystusa.

2. Posługa uświęcania

- uczyć przechodzenia od wiary podtrzymywanej społeczną tradycją do wiary osobistej i dojrzałej, oświeconej i płynącej z przekonania,

- pomagać odkrywać znaczenie chrztu świętego w życiu chrześcijanina oraz uczyć życia duchowością tego sakramentu,

- przygotowywać, celebrować i przeżywać Eucharystię jako źródło i szczyt życia wspólnoty Kościoła (wspólna troska kapłana oraz wiernych o piękno i głębię przeżywania celebracji eucharystycznej),

- uczyć przeżywania Eucharystii jako szkoły przysposabiającej do bycia uczniem Chrystusa i do apostolstwa,

- uczyć brania krzyża na każdy dzień, by żyć i owocować miłością,

- troszczyć się o solidne przygotowanie młodzieży do przyjęcia sakramentu bierzmowania i przeżywania go jako ważnego wydarzenia na drodze pójścia za Jezusem,

- przeżywać sakrament pojednania jako niezbędne w procesie stawania się uczniem Chrystusa,

- uczyć siebie i innych modlitwy (diecezjalna, dekanalna lub parafialna szkoła modlitwy i duchowości chrześcijańskiej),

- korzystać z okazji modlitwy w świątyniach otwartych w ciągu dnia,

- ukazywać Maryję jako wzór dla chrześcijanina w słuchaniu Słowa Bożego (Niewiasta słuchająca), w modlitwie (Niewiasta modląca się w Wieczerniku) i w służbie bliźniemu (nawiedzenie Elżbiety, interwencja w Kanie Galilejskiej).

3. Posługa duszpasterska i apostolstwo

- podejmować dzieło formacji wewnętrznej (homilie niedzielne, katecheza dla dorosłych, spotkania biblijne, katecheza w grupach duszpasterskich, rekolekcje i misje parafialne, tematyczne nabożeństwa dla ludu chrześcijańskiego,

- budzić wśród wiernych świeckich współodpowiedzialność za wspólnotę parafialną przez tworzenie i odpowiedzialne kierowanie Parafialnymi Radami Ekonomicznymi oraz Parafialnymi Radami Duszpasterskimi,

- zapraszać wiernych świeckich do współpracy w różnych formach posługi duszpasterskiej (Parafialne Zespoły Liturgiczne, katecheza sakramentalna dzieci i młodzieży w parafii itp.),

- angażować się w działalność charytatywną, inspirowaną przez parafialny zespół Caritas, inne podmioty kościelnej działalności charytatywnej lub istniejące w pobliżu miejsca zamieszkania placówki charytatywno-opiekuńcze,

- wychowywać siebie i innych do służebnej miłości, także poprzez przekazy medialne, z uwzględnieniem tradycyjnych nośników myśli oraz Internetu,

- tam, gdzie są ośrodki akademickie, ożywiać troskę o studentów.
 

IV. „Bądźmy uczniami Chrystusa. Akcja Katolicka szkołą świętości i apostolstwa"

 

Akcja Katolicka, nawiązując do Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na rok 2007/2008. (Poznań 2007), przyjęła następujące hasło dla swojej pracy formacyjnej i apostolskiej: „Bądźmy uczniami Chrystusa. Akcja Katolicka szkołą świętości i apostolstwa".

W materiałach formacyjnych na 2008 r. zaproponowano 12 spotkań o następującej tematyce: Jezus Chrystus prawdziwy Bóg; Jezus Chrystus prawdziwy Człowiek; Jezus Chrystus Najwyższy Kapłan; Jezus Chrystus obecny w swoim Kościele; Jezus Chrystus obecny w sakramentach; Jezus Chrystus obecny w liturgii; Jezus Chrystus obecny w Słowie Bożym; Śladami Mistrza z Nazaretu; Chrześcijanin świadkiem Chrystusa; Chrześcijanin głosicielem Jego Słowa; Chrześcijanin w służbie potrzebującym; Tobie służyć, to znaczy królować.

W tematyce spotkań formacyjnych wzięto pod uwagę relację: „mistrz - uczeń" (Mistrz - Jezus Chrystus; uczeń - człowiek ochrzczony). Siedem tematów poświęcono osobie Jezusa Chrystusa jako Mistrza, a 5 - Akcji Katolickiej, która jest „szkołą świętości i apostolatu" (por. „Wprowadzenie", w: Akcja Katolicka. Materiały formacyjne na 2008 rok, Kraków 2007).

V. Stałe zalecenia dla Akcji Katolickiej

1. Modlitwa, Liturgia, formacja

a/ praktyka Liturgii Godzin i modlitwy różańcowej,

b/ codzienna lektura Pisma Świętego,

c/ pełny udział w niedzielnej Mszy Świętej; pomoc w czynnościach liturgicznych),

d/ systematyczne korzystanie z sakramentu pokuty,

e/ stała modlitwa za kapłanów, w tym za asystentów Akcji Katolickiej,

f/ udział w rekolekcjach i dniach skupienia (KIAK, DIAK i POAK - raz do roku),

g/ udział w pielgrzymkach (krajowej na Jasną Górę i diecezjalnych); zachęcanie do udziału w niej członków KSM,

h/ studium Magisterium Kościoła: nauczanie papieskie, Episkopatu Polski: II Polski Synod Plenarny, listy pasterskie, Program duszpasterski Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski, itp.; lektura „Biuletynu KIAK" i innych wydawnictw Akcji Katolickiej oraz materiałów formacyjnych,

i/ angażowanie dzieci i młodzieży w działalność apostolską, uczenie ich odpowiedzialności za rozwój Kościoła lokalnego oraz zaznajamianie z ruchami religijnymi funkcjonującymi w parafii, w tym w KSM i Akcją Katolicką.

2. Problematyka społeczna

a/ propagowanie katolickiego modelu małżeństwa i rodziny; troska duchowa i materialna o rodzinę, wspieranie ludzi dotkniętych kryzysem wiary,

b/ troska o ubogich, potrzebujących i bezrobotnych na terenie parafii,

c/ koordynacja przez DIAK-i działań charytatywnych podejmowanych przez POAK-i

oraz wspieranie parafialnych świetlic środowiskowych,

d/ podejmowanie współpracy z samorządami lokalnymi i organizacjami pozarządowymi zajmującymi się problematyką społeczną, w tym bezrobociem oraz zagadnieniami związanymi z edukacją, kulturą, sportem i rekreacją,

e/ wspieranie polityków wywodzących się ze środowisk katolickich, a w szczególności członków AK oraz stawianie im wymagań, w świetle katolickiej nauki społecznej, aby służyli uczciwie Bogu i Ojczyźnie; nawiązanie kontaktów z nowo wybranymi przedstawicielami samorządów terytorialnych,

f/ czynny udział w życiu społecznym, kulturalnym i oświatowym swojego środowiska; promowanie wartościowej literatury i sztuki oraz dziedzictwa kulturowego Kościoła (archiwa, bibliotek, zabytki sztuki sakralnej), celem podtrzymania pamięci o przeszłości Kościoła i Ojczyzny.

3. Sprawy organizacyjne

a/ bardziej dynamiczny rozwój struktur Akcji Katolickiej poprzez powoływanie nowych Parafialnych Oddziałów oraz pobudzanie do aktywności już istniejących,

b/ realizowanie programu zawartego w materiałach instruktażowych,

c/ wysłanie przedstawicieli DIAK na szkolenia liderów organizowane przez KIAK,

d/ utrzymywanie stałego kontaktu DIAK z KIAK, zgłaszanie propozycji uwag i pytań, dotyczących funkcjonowania stowarzyszenia, a także przekazywanie informacji o wszelkich trudnościach, z jakimi borykają się DIAK-i,

e/ bardziej aktywny udział członków AK w pielgrzymce na Jasną Górę, konferencjach

organizowanych przez KIAK oraz DIAK-i,

f/ zaangażowanie w organizację Dnia Papieskiego,

g/ podejmowanie współpracy z ruchami, organizacjami oraz stowarzyszeniami

kościelnymi, a w szczególności z KSM, na wszystkich szczeblach naszych struktur,

h/ organizowanie konkursów, festiwali, przeglądów pieśni, poezji oraz wiedzy

religijnej dla dzieci i młodzieży,

i/ propagowanie idei AK w środkach masowego przekazu,

j/ zwiększenie dyscypliny finansowej w zakresie ściągalności składek członkowskich,

k/ przekazywanie rocznych sprawozdań z działalności DIAK, według podanego terminu, do KIAK.

VI. Dokumenty Kościoła (lektury i pomoce formacyjne)

1.Papież Jan Paweł II

- Adhortacja apostolska Catechesi tradendae,

- Adhortacja apostolska Christifideles laici,

- Adhortacja apostolska Pastores dabo vobis,

- Adhortacja apostolska Vita consecrata,

- Adhortacja apostolska Ecclesia in Europa,

- List apostolski Novo millennio ineunte.

 

2. Papież Benedykt XVI

- Encyklika Deus caritas est,

- Adhortacja apostolska Sacramentum caritatis,

- Przemówienie do duchowieństwa w katedrze Warszawskiej, 25 V 2006 r.,

- Jezus z Nazaretu (Kraków 2007),

- Przemówienia do rodzin (Kongresie Rodzin, Walencja 2006),

3. Wydawnictwa Akcji Katolickiej w Polsce

- Bp Mariusz Leszczyński, Idźcie naprzód z nadzieją! Szkice o Akcji Katolickiej, Warszawa-Zamość,

- Akcja Katolicka. Wprowadzenie kandydatów w podstawowe zagadnienia, t. 23, („Biblioteka Akcji katolickiej"), red. ks. Tadeusz Borutka, Bielsko-Biała-Kraków 2007,

4. Inne
 

- II Polski Synod Plenarny. Posługa charytatywna Kościoła,

- Josè H. Prado Flores, Formacja uczniów, Łódź 1993,

- Rosa Alberoni, Wygnać Chrystusa, Izabelin-Warszawa 2007.

Kierunki Działania

Akcji Katolickiej w Polsce na rok 2007

 

{Według „Programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na rok 2006/2007:

Przypatrzymy się powołaniu naszemu" Komisji Duszpasterstwa Ogólnego

Konferencji Episkopatu Polski, Katowice 2006, s. 77-92}.

H a s ł o:

PRZYPATRZMY SIĘ POWOŁANIU NASZEMU

 

Motto biblijne:

Niech Bóg da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania (Ef 1,18).

Wezwanie Jana Pawła II

„Służba Ewangelii nadziei przez miłość, która ewangelizuje, jest obowiązkiem, za którego realizację wszyscy są odpowiedzialni. Niezależnie bowiem od rodzaju charyzmatu i posługi poszczególnych osób, miłość jest główną drogą wskazaną wszystkim i wszyscy mogą nią iść. Cała wspólnota kościelna jest powołana, aby podążać tą drogą śladami swego Mistrza" (Ecclesia in Europa, Watykan 2003, n. 33).

I. Kontekst duszpasterski i społeczny

Człowiek współpracując z Bogiem w rozwijaniu swoich talentów i zdolności realizuje swe życiowe powołanie, a wypełniając na co dzień wolę Bożą i żyjąc według Jego przykazań kroczy drogą świętości, umacnia swoje powołanie do stałej komunii z Bogiem i oczekuje spełnienia się nadziei życia wiecznego z Nim.

Z radością można zaobserwować, iż coraz więcej katolików w naszym kraju pogłębia świadomość swojego powołania i pragnie nieustannie wypływać na głębię chrześcijaństwa poprzez życie na co dzień w obecności Boga oraz według zasad Ewangelii. Wyrazem tego jest regularne spotykanie się z Bogiem obecnym w liturgii, w sakramentach świętych, a także w drugim człowieku oraz włączanie się w grupy apostolskie, ruchy kościelne i stowarzyszenia katolickie, w których podejmowana jest stała formacja duchowa.

Niestety, nie brakuje też ludzi, którym trudno jest całkowicie zaufać Panu Bogu, pogodzić wypełnianie codziennych obowiązków z religijnymi praktykami, czy nasycić swoje życie ewangelicznymi wartościami. Jeszcze inni nie potrafią zrezygnować z obranych przez siebie dróg i odpowiedzieć Stwórcy na Jego wezwania skierowane do każdego z nich.

Nie można nie dostrzec oddziaływania pewnych typowych elementów kultury zachodniej (postmodernistycznej), w której Bóg w praktyce znajduje się poza nawiasem codziennego życia. Normą ludzkiego myślenia stają się subiektywne przekonania danego człowieka; normą postępowania - jego subiektywne sumienie; podstawą rozumienia sensu egzystencji - specyficzny horyzont doświadczeń i odczuć pojedynczych osób. Obiektywna wartość prawdy zostaje poddana w wątpliwość lub też własnej interpretacji.

Wpływy te powodują, iż wielu chrześcijan patrzy na siebie w sposób powierzchowny, wybiera dobrobyt materialny kosztem dobrobytu duchowego oraz łudzi się możliwością osiągnięcia <łatwego szczęścia> bez miłości i odpowiedzialności, a także bez więzi z Bogiem i potrzeby nawrócenia. Fascynując się tym, co proponuje dzisiejszy świat, łatwo poprzestają tylko na tym, co doczesne i pokładają w tym swoją nadzieję. Nie sprzyja to właściwemu zrozumieniu prawdy o sobie, o drugim człowieku i o świecie, a przez to utrudnia odczytanie osobistego powołania, którym Bóg obdarza człowieka. Niekiedy dochodzi także do rezygnacji z wypełniania podjętych już obowiązków powierzonych człowiekowi przez Boga i traktowania powołania jako kariery.

Trudności związane z właściwym ukształtowaniem tożsamości i zrealizowaniem powołania niejednokrotnie są też wynikiem czynników zewnętrznych. Należą do nich m.in. brak pracy i możliwości godnego utrzymania rodziny czy zdobycia odpowiedniego wykształcenia, co zmusza wielu ludzi do wyjazdu poza granice kraju. Skutkiem tego jest rozłąka z rodziną, która nierzadko kończy się szukaniem nowych związków i całkowitym rozpadem więzi rodzinnych. Najbardziej cierpią na tym dzieci, które pozbawione są naturalnego środowiska odkrywania swojego powołania, jakim jest dobrze funkcjonująca rodzina. Stąd też podobne trudności mają dzieci żyjące w rodzinach dysfunkcyjnych.

Powyższa sytuacja sprawia, iż coraz więcej ludzi ochrzczonych w naszym kraju ma problemy w odczytaniu swojego powołania, czy też w podejmowaniu odpowiedzialności za swoje powołanie. Dotyczy to nie tylko trudności podjęcia decyzji na całe życie, czyli odkrycia powołania szczegółowego - do małżeństwa, kapłaństwa lub życia konsekrowanego - lecz przede wszystkim realizacji podstawowego powołania jakim jest powołanie do świętości.

II. Cele duszpasterskie i zadania Akcji Katolickiej

- Ukazanie różnorodności i wartości powołań chrześcijańskich,

- odkrywanie tajemnicy powołania i dróg umacniających powołanie,

- pogłębianie rozumienia wzrastania w powołaniu, dochodzenia do dojrzałości wiary,

- umacnianie w dorastaniu do świętości,

- odczytywanie swego powołania w kontekście współodpowiedzialności za Kościół,

- rozbudzanie zrozumienia dla piękna życia w kapłaństwie i życiu konsekrowanym,

- wzbudzanie współodpowiedzialności za powołania kapłańskie, zakonne i misyjne,

- intensyfikacja działań przygotowujących do podjęcia zadań w małżeństwie,

- umacnianie na drodze realizacji powołania małżeńskiego i rodzicielskiego,

- dostrzeżenie powołania osób samotnych w Kościele,

- pogłębienie rozumienia charyzmatu ludzi chorych, niepełnosprawnych i starszych,

- odnowienie świadomości pracy i zawodu jako dróg powołania,

- odnowienie wtajemniczenia chrześcijańskiego w różnych środowiskach kościelnych (parafia, diecezja, Akcja Katolicka oraz inne ruchy i wspólnoty),

- troska o osoby żyjące w związku cywilnym.

III. Metody i środki realizacji programu

1. Posługa Słowa z tematyką powołaniową (Księża-asystenci Akcji Katolickiej):

a/ homilia niedzielna,

b/ rekolekcje (Akcji Katolickiej: parafialne, zamknięte, dni skupienia, itp.),

c/ katecheza w szkole z tematami o powołaniu (Księża-asystenci i katecheci świeccy - członkowie Akcji Katolickiej),

d/ konferencje tematyczne.

2. Posługa uświęcania:

a/ przeżywanie Eucharystii jako źródła kapłaństwa służebnego, źródła i szczytu całego życia chrześcijańskiego oraz poświęcenia się sprawie Ewangelii,

b/ troska o właściwe przeżywanie sakramentu pokuty, który ma prowadzić do prawdziwej odnowy życia,

c/ uwzględnienie w rachunku sumienia, podczas nabożeństw pokutnych, pytań odnoszących się do wypełniania powołania,

d/ uroczyste celebracje sakramentu chrztu świętego i bierzmowania z równoczesnym wskazaniem na ich znaczenie w powołaniu do świętości,

e/ wspólnotowa celebracja liturgii namaszczenia chorych jako sakramentu, który sprzyja pogłębieniu refleksji nad sensem cierpienia, życia i śmierci, a tym samym nad powołaniem każdego człowieka,

f/ wskazywanie w czasie liturgii na małżeństwo, kapłaństwo i życie konsekrowane jako różne drogi realizacji powołania chrześcijańskiego,

g/ zachęcanie do prywatnej i wspólnotowej adoracji Najświętszego Sakramentu (nabożeństwo pierwszoczwartkowe, Godzina Święta),

h/ dbanie o uroczysty charakter obrzędów przyjęcia nowych członków do Akcji Katolickiej,

i/ organizowanie zgromadzeń liturgicznych, np. Msze św., nabożeństwa okolicznościowe dla twórców kultury, pedagogów, wychowawców oraz nauczycieli i podkreślenie ich roli w budzeniu nowych powołań,

j/ uwzględnianie w modlitwie wiernych wezwań o tematyce powołaniowej: za przygotowujących się do kapłaństwa i życia zakonnego, za kapłanów, osoby zakonne, osoby pracujące na misjach, za rodziny, w tym także w intencji rodzin rozdzielonych na skutek wyjazdu ich członków poza granice kraju,

k/ zachęcanie młodzieży do udziału w uroczystościach składania ślubów zakonnych, święceń diakonatu i prezbiteratu oraz posłania na pracę misyjną,

l/ włączanie osób konsekrowanych do aktywnego udziału w liturgii,

ł/ uroczyste obchodzenie w parafii Tygodnia Modlitw o Powołania oraz jubileuszy małżeńskich, święceń kapłańskich i profesji zakonnej,

m/ ubogacanie twórczością artystyczną obchodów świąt i uroczystości kościelnych.

3. Posługa pasterska i apostolstwo (Księża asystenci i członkowie Akcji Katolickiej):

a/ angażowanie dzieci i młodzieży w działalność apostolską, uczenie ich odpowiedzialności za rozwój Kościoła lokalnego, wprowadzanie ich w grupy i ruchy religijne funkcjonujące w parafii, w tym w KSM i Akcję Katolicką,

b/ pogłębianie formacji powołaniowej wśród Służby Maryjnej i Liturgicznej Służby Ołtarza,

c/ regularne spotkania formacyjne służby liturgicznej, troska o piękno oprawy niedzielnej i świątecznej liturgii,

d/ organizowanie w grupach katechezy parafialnej przed sakramentem bierzmowania,

e/ wyjście z przesłaniem nadziei ku młodzieży moralnie zagubionej, ku ,

f/ troska o właściwe przygotowanie narzeczonych do małżeństwa (spotkania w małych grupach w parafii),

g/ podejmowanie tematyki powołaniowej na spotkaniach grup młodzieżowych, Akcji Katolickiej oraz innych ruchów i stowarzyszeń katolickich,

h/ promowanie rekolekcji zamkniętych w ośrodkach formacyjnych (kandydaci do bierzmowania, maturzyści, studenci, osoby zaangażowane w życie Kościoła),

i/ ożywienie duszpasterstwa studentów przy parafiach,

j/ przygotowanie warsztatów pedagogicznych uwrażliwiających rodziców na znaczenie wychowania w kształtowaniu powołania, a także na błędy wychowawcze powodujące głębokie zranienia, mające dalekosiężne konsekwencje w całym życiu człowieka,

k/ organizowanie spotkań mających na celu krzewienie kultury chrześcijańskiej,

l/ inicjowanie spotkań ze znanymi ludźmi, np. twórcami kultury, aktorami, dziennikarzami, piosenkarzami, misjonarzami, którzy potrafili właściwie odczytać swoje powołanie,

ł/ organizowanie konkursów plastycznych, recytatorskich, muzycznych dotyczących tematyki powołania chrześcijańskiego,

m/ zwrócenie większej uwagi na osoby w przełomowych momentach życia (śmierć osoby bliskiej, wybór nowej drogi życiowej),

n/ zachęcanie osób samotnych do jak najpełniejszego uczestnictwa w życiu Kościoła,

o/ pomoc rodzinom dysfunkcyjnym, osobom zranionym duchowo, przeżywającym kryzys powołania i cierpiącym z powodu patologicznych uzależnień członków rodziny,

p/ dbanie o dawanie świadectwa wiary, życia ewangelicznego, gorliwości apostolskiej, prawdziwej miłości, nadziei i optymizmu chrześcijańskiego.

IV. Stałe zalecenia dla Akcji Katolickiej

(w oparciu o kierunki działania z lat ubiegłych)

1. Modlitwa, Liturgia, formacja:

a/ praktyka Liturgii Godzin i modlitwy różańcowej,

b/ codzienna lektura Pisma Świętego,

c/ pełny udział w niedzielnej Mszy Świętej,

d/ systematyczne korzystanie z sakramentu pokuty,

e/ stała modlitwa za kapłanów, w tym za asystentów Akcji Katolickiej,

f/ udział w rekolekcjach i dniach skupienia (KIAK, DIAK i POAK - raz do roku),

g/ udział w pielgrzymkach (krajowej na Jasną Górę i diecezjalnych),

h/ studium Magisterium Kościoła: nauczanie papieskie, Episkopatu Polski: II Polski Synod Plenarny, listy, Program duszpasterski Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski, itp.; lektura „Biuletynu KIAK" i innych wydawnictw Akcji Katolickiej; lektura materiałów formacyjnych KIAK (w przygotowaniu).

2. Problematyka społeczna:

a/ troska o ubogich, potrzebujących i bezrobotnych na terenie parafii,

b/ koordynacja przez DIAK-i działań charytatywnych podejmowanych przez POAK-i oraz wspieranie parafialnych świetlic środowiskowych,

c/ podejmowanie współpracy z samorządami lokalnymi i organizacjami pozarządowymi zajmującymi się problematyką społeczną, w tym bezrobociem oraz zagadnieniami związanymi z edukacją, kulturą, sportem i rekreacją,

d/ zebranie i przekazanie do KIAK informacji dotyczących członków AK, którzy pełnią funkcje publiczne: posła, senatora RP, posła parlamentu europejskiego oraz w samorządach terytorialnych,

e/ wspieranie polityków wywodzących się ze środowisk katolickich, a w szczególności członków AK oraz stawianie im wymagań, w świetle katolickiej nauki społecznej, aby służyli uczciwie Bogu i Ojczyźnie,

f/ nawiązanie kontaktów z nowo wybranymi przedstawicielami samorządów terytorialnych.

3. Sprawy organizacyjne:

a/ bardziej dynamiczny rozwój struktur Akcji Katolickiej poprzez powoływanie kolejnych Parafialnych Oddziałów oraz pobudzanie do aktywności już istniejących,

b/ realizowanie programu zawartego w materiałach instruktażowych,

c/ wysłanie przedstawicieli DIAK na szkolenia liderów organizowane przez KIAK,

d/ utrzymywanie stałego kontaktu DIAK z KIAK, zgłaszanie propozycji uwag i pytań, dotyczących funkcjonowania stowarzyszenia, a także przekazywanie informacji o wszelkich trudnościach z jakimi borykają się DIAK-i,

e/ bardziej aktywny udział członków AK w Pielgrzymce AK na Jasną Górę, konferencjach organizowanych przez KIAK oraz DIAK-i,

f/ zaangażowanie w organizację Dnia Papieskiego,

g/ podejmowanie współpracy z ruchami, organizacjami oraz stowarzyszeniami kościelnymi, w szczególności z KSM na wszystkich szczeblach naszych struktur,

h/ organizowanie konkursów, festiwali, przeglądów pieśni, poezji oraz wiedzy religijnej dla dzieci i młodzieży,

i/ propagowanie idei AK w środkach masowego przekazu,

j/ zwiększenie dyscypliny finansowej w zakresie ściągalności składek członkowskich.

V. Dokumenty Kościoła (lektury)

1. Sobór Watykański II

- Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium: nr 9-17, 30-38 (powołanie osób świeckich). nr 18-29 (powołanie osób duchownych), nr 39-42 (powszechne powołanie do świętości w Kościele), nr 43-47 (powołanie osób zakonnych),

- Dekret o przystosowanej odnowie życia zakonnego Perfectae caritatis: nr 24,

- Dekret o formacji kapłańskiej Optatam totius: nr 2,

- Dekret o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem: nr 2-4,

- Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinitus: nr 1- 5, 23-27,

- Dekret o posłudze i życiu kapłanów Presbyterorum ordinis: nr 1- 3, 10-11 (posłannictwo kapłanów), nr 12-14 (powołanie kapłanów do doskonałości),

- Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes: nr 11-22 (wzniosłość ludzkiego powołania), nr 52 (misja wychowawcza rodziny).

2. Jan Paweł II

(Encykliki)

- Redemptor hominis, Laborem exercens, Redemptoris missio, Deus caritas est,

(Adhortacje)

- Catechesi tradendae, Familiaris consortio, Redempionis donum, Christifideles laici, Pastores dabo vobis, Vita consecrata, Ecclesia in Europa,

(Listy)

- Mulieris dignitatem, Novo millennio ineunt,

- Orędzia na Światowy Dzień Modlitw o Powołania i na Światowy Dzień Młodzieży,

Listy do kapłanów na Wielki Czwartek, do osób konsekrowanych, do rodzin, do kobiet, do osób w podeszłym wieku, do artystów, do młodzieży, do dzieci.

3. Inne

- List biskupów polskich do prezbiterów Kościoła w Polsce o stałej formacji kapłańskiej, Abyśmy nie ustali w drodze (8. 03. 2006),

- E. Roccella, L. Scaraffa, Wojna z chrześcijaństwem. ONZ i Unia Europejska jako nowa ideologia, tłum. Karol Klauza, Częstochowa 2006, Biblioteka „Niedzieli", t. 185 (zob. omówienie, „Niedziela", 13 VIII 2006, nr 33, s. 8),

- Krąg Biblijny. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte, „Dzieło Biblijne", zeszyt spotkań, 1 {i n.}, Tarnów 2006.

---

KIERUNKI DZIAŁANIA AKCJI KATOLICKIEJ

na rok 2006

 
Hasło w ramach programu duszpasterskiego Kościoła: Przywracajmy nadzieję ubogim
 

Formacja indywidualna:

a) udział w rekolekcjach, dniach skupienia,

b) codzienna lektura Pisma Świętego,

c) systematyczne korzystanie z sakramentu pokuty,

d) pełny udział w niedzielnej Mszy Świętej, oraz przynajmniej raz w tygodniu

e) adoracja Najświętszego Sakramentu w pierwszy czwartek lub piątek każdego miesiąca

f) odmawianie Liturgii Godzin i modlitwy różańcowej,

g) objęcie stałą modlitwą kapłanów, a zwłaszcza Asystentów Kościelnych AK,

h) udział w pielgrzymkach krajowych i diecezjalnych organizowanych przez AK

 
 

Praca w ramach POAK

 

a) objęcie troska ubogich, potrzebujących i bezrobotnych na terenie parafii,

b) zalecane jest by, każdy członek AK maił pod swoją opieką jedną rodzinę, która potrzebuje wsparcia duchowego i materialnego

c) współpraca z organizacjami, które zajmują się problematyką społeczną,

d) uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach PAOK

Zadania w ramach DIAK

a) rozwijać struktury Akcji Katolickiej poprzez powoływanie kolejnych jej Parafialnych Oddziałów oraz pobudzać do aktywności oddziały już istniejące,

b) spotkania w POAK z członkami Zarządu DIAK i diecezjalnym asystentem

c) udział w szkoleniu liderów, który jest organizowany przez KIAK,

d) utrzymywać stały kontakt z Instytutem Krajowym,

e) udział w ogólnopolskiej pielgrzymce AK na Jasną Górę,

f) pogłębianie współpracy z KSM i innymi ruchami i stowarzyszeniami katolickimi w diecezji,

g) propagowanie AK w środkach masowego przekazu

 
Włączyć się w program duszpasterski 

Opracowania źródłowe

a) Studium nauczania Kościoła nt. choroby i cierpienia, biedy i bezrobocia (Katechizm

Kościoła Katolickiego, wypowiedzi Jana Pawła II),

b) Studium nauczania Episkopatu Polski w tym zakresie (m. in. II Polski Synod Plenarny, listy Episkopatu), a przede wszystkim książki Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski pt.: "Kościół niosący Ewangelię nadziei. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010. Rok 2005/2006 - Przywracajmy nadzieję ubogim", Katowice 2005 (zob. załącznik),

c) Lektura "Biuletynu KIAK" i wydawnictw stowarzyszenia, zwłaszcza nawiązujących w swej treści

do aktualnego hasła, ogłoszonego przez Konferencję Episkopatu Polski,

d) Lektura materiałów formacyjnych KIAK oraz DIAK.

{załącznik}

Komisja Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski:

"Kościół niosący ewangelię nadziei. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010. Rok 2005/2006 - Przywracajmy nadzieję ubogim" (Katowice 2005)*

 

3/ Zaangażowanie się w organizację VI Dnia Papieskiego,

4/ Współpraca z powiatowymi urzędami pracy, miejskimi i gminnymi ośrodkami pomocy społecznej i innymi

organizacjami samorządowymi, pozarządowymi i kościelnymi.

5/ Pogłębianie współpracy z ruchami, organizacjami oraz stowarzyszeniami kościelnymi, a zwłaszcza Civitas Christiana, KIK, KSM, Ruchem Światło-Życie na wszystkich szczeblach naszych struktur,

6/ Organizacja parafialnych konkursów i festiwali, przeglądów pieśni, poezji oraz wiedzy religijnej dla dzieci i młodzieży,

7/ Propagowanie idei AK w środkach masowego przekazu, współpraca z Tygodnikiem Niedziela, Katolickim Radiem Zamość, stała aktualizacja strony internetowej DIAK, redagowanie gazetek parafialnych itp.

8/ Zwiększenie dyscypliny finansowej w zakresie ściągalności składek członkowskich.

IV. Formacja:

1/ Studium nauczania Kościoła nt. choroby i cierpienia, biedy i bezrobocia (Katechizm

Kościoła Katolickiego, wypowiedzi Jana Pawła II),

2/ Studium nauczania Episkopatu Polski w tym zakresie (m. in. II Polski Synod Plenarny, listy Episkopatu), a przede wszystkim książki Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski pt.: "Kościół niosący Ewangelię nadziei. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010. Rok 2005/2006 - Przywracajmy nadzieję ubogim", Katowice 2005 (zob. załącznik),

3/ Lektura "Biuletynu KIAK" i wydawnictw stowarzyszenia, zwłaszcza nawiązujących w swej treści

do aktualnego hasła, ogłoszonego przez Konferencję Episkopatu Polski,

4/ Lektura materiałów formacyjnych KIAK oraz DIAK.

{załącznik}

Komisja Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski:

"Kościół niosący ewangelię nadziei. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010. Rok 2005/2006 - Przywracajmy nadzieję ubogim" (Katowice 2005)*

Opis sytuacji

(s. 9) W Polsce zakończył się kolejny etap przemian społecznych związanych z integracją europejską (obecnie nadchodzi czas współistnienia w Europie).

W Kościele zakończył się czas przejścia w trzecie tysiącle­cie chrześcijaństwa (przesłanie papieskie zawarte w dokumen­tach milenijnych winno być teraz przekładane na "język" uwa­runkowania oraz postrzeganie rzeczywistości doświadczane przez Kościoły lokalne, w tym także i Kościół w Polsce).

Obejmując spojrzeniem sytuację Kościoła w Polsce w ostatnich latach, należy zwrócić uwagę na pozytywy, do których należą: wysoki odsetek osób deklarujących się jako "wierzący", powstanie nowych stowarzyszeń katolickich, ru­chów kościelnych i grup apostolskich, wzrost u wielu wier­nych poczucia "podmiotowości i współodpowiedzialności za misję ewangelizacyjną, zwiększony udział katolików świec­kich w kreowaniu obrazu Kościoła, powiększająca się liczba wydziałów teologicznych i szkół katolickich, rozwój mediów katolickich, a także stosunkowo liczne powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. Nie można przy tym pominąć wielu świętych­ i błogosławionych, także tych, którzy w ostatnich la­tach zostali wyniesieni na ołtarze przez Jana Pawła II, a któ­rzy stanowią wzór w realizacji powszechnego powołania do świętości.

Obok pozytywnych zjawisk istnieją także takie, które wy­magają uwzględnienia w duszpasterstwie i podjęcia odpo­wiednich działań prowadzących do skutecznej ewangelizacji, która zapewni nie tylko wzrost wiary, ale i jej nieustanne umacnianie.

Na powstanie negatywnych zjawisk, wywierających swe piętno na życie religijne wiernych miały wpływ szerzenie de­moralizacji i laicyzacji całego społeczeństwa polskiego przez ideologię materialistyczną, a także przemiany społeczno-go­spodarcze zachodzące we współczesnym świecie.

(s. 10) Katolicyzm w Polsce miał przez szereg lat charakter masowy, co obok pozytywnych czynników wywołało także pewne negatywne skutki. Wpłynęło to bowiem na powstanie trady­cyjnego duszpasterstwa parafialnego, w którym główną rolę odgrywali księża. Brak było natomiast większego zaangażowa­nia osób świeckich, co doprowadziło do bierności znacznej liczby katolików.

Spośród konkretnych negatywnych cech ujawniających się w religijności Polaków należy wymienić: zobojętnienie religij­ne, powierzchowność religijną, brak praktycznego odniesienia się do Boga, błędne określanie celów sakramentalnej wspólno­ty małżeńskiej (prowadzi to do wzrastającej liczby rozwodów), brak szacunku dla życia, dążenie do łatwego i wygodnego ży­cia oraz rezygnowanie z poszukiwania wartości duchowo-reli­gijnych.

Szczególnie niepokojącym zjawiskiem jest błędnie rozu­miane pojęcie "wolności", a co za tym idzie odrzucenie obiektywnej prawdy. Konsekwencją tego jest w sferze etycznej naruszenie powszechnie uznawanych zasad, w sferze religijnej zaś subiektywizacja wiary i wybiórczość w przyjmowaniu dogmatów i zasad moralnych. Ponadto dość często spotykanym zjawiskiem jest błędne rozumienie Kościoła, wynikające z nieznajomości przez wiernych nauki Soboru Watykańskiego II, a także "desakralizacja" postrzegania posługi kapłańskiej (obniżenie się au­torytetu kapłana, dostrzeganie w dużej mierze jedynie wymiary ludzkiego posługi kapłańskiej). ­

Nie można też nie zauważyć zewnętrznych zagrożeń, które wystawiają na próbę wiarę człowieka, a nierzadko prowadzą wprost do sekularyzacji czy religijnego indyferentyzmu. Pojawiają się one ze strony różnych grup społecznych, kwestionujących prawo Kościoła do zabierania głosu w ważnych spra­wach publicznych, spychających religię do sfery prywatności i ograniczających prawa osób wierzących, a także w wyniku działalności rożnych sekt i ruchów religijnych oferujących "atrakcyjne drogi zbawienia".

(s. 11) Szczególnie niebezpiecznym zjawiskiem jest promowanie przez niektóre środowiska "cywilizacji śmierci" oraz pojawie­nie się nowych subkultur młodzieżowych i tendencji postmo­dernistycznych.

W refleksji duszpasterskiej należy też wziąć pod uwagę na­silające się zjawisko migracji społecznej (zwłaszcza tzw. wyjazdy zarobkowe do krajów Europy Zachodniej) wraz z jej wielo­rakimi skutkami dla rodziny.

Rozpoznanie zadań Kościoła:

- znalezienie odpowiedzi na pytanie o "model" Kościoła,

- ewolucja świadomości tożsamości kapłańskiej,

- budzenie większej aktywności katolików świeckich w życiu Kościoła,

- rozwijanie poczucia wspólnoty Kościoła,

- ożywienie życia parafii (zmiany w kierunku "wspólnoty wspólnot"),

- intensyfikacja działań w obronie życia,

- służba rodzinie, ludziom cierpiącym, bezrobotnym,

- pogłębianie świadomości misji chrześcijanina w świecie,

- dyskusja nad charyzmatem kobiety w Kościele.

Zaplanowanie działań na poszczególne lata

Działania duszpasterskie na lata 2005/2006 - 2009/2010 zakładają kontynuację tematu nadziei, jaki wprowadził rok dusz­pasterski 2004/2005. Temat ten zrodził się z odczytania ważne­go aspektu Adhortacji Jana Pawła II Ecclesia in Europa.

Program duszpasterski Kościół niosący Ewangelię na­dziei w trakcie poszczególnych lat skupia się na rozmaitych polach, zarówno na realizacji przez chrześcijan teologalnej cnoty nadziei, jak i przyjmowaniu oraz dzieleniu się przez nich Ewangelią.

(s. 12) W pierwszym roku (2005/2006; hasło: Przywracajmy nadzieję ubogim program skupia się na adresatach Ewangelii nadziei -­ tzn. ubogich, czyli ludziach, którzy cierpią niedostatek z przy­czyn materialnych lub duchowych. To im w pierwszym rzędzie należy nieść Ewangelię nadziei.

(s. 13)

Szczegółowy program duszpasterski na rok 2005/2006

Przywracajmy nadzieję ubogim

Motto biblijne:

Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich naj­mniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25,40).

Obserwując sytuację społeczną w naszym kraju, można zaob­serwować wzrastającą liczbę osób żyjących w ubóstwie mate­rialnym, które często prowadzi do różnych patologii, a także znaczną grupę osób zamożnych, często jednak pozostających w ubóstwie w wymiarze duchowym. Istniejące dysproporcje budzą u jednych poczucie osamotnienia, rozpaczy czy braku sprawiedliwości, a u drugich sprzyjają poczuciu wyższości oraz pogłębieniu się nastawienia konsumpcjonistycznego i ego­istycznego.

Uwzględniając fakt istnienia ubóstwa w wymiarze materialnym trzeba dostrzec konkretne osoby; które są nim dotknięte. Są to przede wszystkim rodziny żyjące poniżej minimum so­cjalnego, którym brakuje środków na jedzenie i utrzymanie mieszkania, a także na potrzebne lekarstwa i odpowiednie wy­kształcenie dzieci. Są to także rodziny, które dotknął problem bezrobocia, osoby starsze, zwłaszcza samotne, utrzymujące się z niskich rent lub emerytur, chorzy pozbawieni właściwej opieki, czy też osoby bezdomne, zepchnięte zupełnie na margines życia społecznego.

(s. 16) Bieda materialna pozbawia ludzi nadziei. niektórzy - nieza­radni - nie są w stanie sobie pomóc. Inni nie zawsze mogą - nie z własnej winy - wiele zdziałać, gdyż np. za ciężką pracę są mało opłacani 1ub zmuszani do pobierania niższego wynagrodzenia za cenę utrzymania pracy. Jeszcze inni - bardziej przedsiębior­czy - podejmują się dodatkowych prac kosztem czasu poświęconego własnej rodzinie. Wielu z nich - najczęściej ojców - w celach zarobkowych wyjeżdża za granicę. Osiągnięte korzyści materialne przyczyniają się do podniesienia poziomu życia ich rodziny, opłacane są jednak osłabieniem więzów rodzinnych, a niekiedy niestety prowadzą do rozpadu małżeństwa.

Obok ubóstwa pod względem materialnym, nie sposób nie zauważyć ubóstwa dotyczącego duchowej sfery życia ludzkiego, Dotyczy ono ludzi zagubionych, pokrzywdzonych, opuszczonych i upadłych moralnie, a także rzeszy alkoholików, narkomanów, czy też pracoholików. Ludzie ci nie widząc często wyjścia ze swoich skomplikowanych sytuacji życio­wych, tracą wszelką nadzieję. Pozbawionymi nadziei w tym wymiarze są często młodzi ludzie, którzy stoją u progu życia dorosłego. Zarówno brak jasnych perspektyw, a niekiedy możliwości, jak i trudności w wyborze właściwych wartości, z któ­rymi mogliby się utożsamić, wywołuje duchowe zagubienie, któremu często towarzyszy kryzys autorytetów.

Nie sposób też nie zauważyć ludzi żyjących w ubóstwie duchowym w wyniku pogoni za dobrami materialnymi, okazu­jącymi się wcześniej czy później rzeczami, w których nie warto było pokładać nadziei. Wielu z nich poprzestało na wiedzy religijnej z katechezy szkolnej i pozbawieni są pogłębiającej kate­chezy dorosłych. Trzeba mieć też na uwadze osoby, które - choć niekiedy żyją w niedostatku materialnym - "głodne" są słowa Bożego i szukają nadziei w Jezusie Chrystusie, który jest jej źródłem.

Cele duszpasterskie:

- kazanie źródeł nadziei chrześcijańskiej (Jezus Chrystus, hi­storia narodu, Opatrzność Boża),

- umocnienie przeżywania nadziei jako cnoty teologalnej,

(s. 17)

- pobudzanie działań służących budowaniu nadziei i umacnianiu się solidarności między

ludźmi;

- ukazywanie Kościoła lokalnego (diecezji i parafii) jako wspólnoty przywracającej nadzieję,

- wzbudzanie odpowiedzialności we wspólnocie Kościoła za potrzebujących,

- ukazywanie inicjatyw wzajemnej pomocy i solidarności wśród ludzi nie tylko w czasie

katastrof, ale także na co dzień we własnym środowisku,

- uwrażliwianie na formy ubóstwa pojawiające się we współczesnej polskiej rzeczywistości

(bezrobotni, wyzyskiwani przez pracodawców, bezdomni, osamotnieni, dotknięci

egoizmem);

- zintensyfikowanie działalności charytatywnej wspólnot kościelnych w diecezjach

i parafiach,

- otaczanie większą troską osób chorych i samotnych,

- wychodzenie naprzeciw osobom pozostającym w ubóstwie duchowym (zwłaszcza

młodzieży),

- wskazywanie, że "bycie ubogim" wobec Boga powinno przekładać się na miłość

i odpowiedzialność społeczną,

- wskazywanie eschatologicznego wymiaru nadziei chrześci­jańskiej.

Ścieżki realizacji programu

I. Posługa Słowa

a. Homilia niedzielna

- Adwent i okres Bożego Narodzenia: przychodzący Chrystus nadzieją człowieka; ubóstwo Chrystusa wyrazem solidarności z ubogimi;

- Wielki Post: nawrócenie znajdujące wyraz w posłudze na rzecz ubogich i solidarności z bezrobotnymi;

- Okres Wielkanocny: przygotowanie do czynnego apostolstwa i zaangażowania na rzecz potrzebujących;

- Okres Zwykły: budowanie świata opartego na Ewangelii, od­najdywanie źródła nadziei, przywracanie nadziei innym.

(s. 18)

b. Rekolekcje parafialne

Akcentowanie potrzeby dzielenia się z bliźnimi oraz unikania trwania w postawie hedonistycznej. Ukazywanie konkretnych przykładów inicjatyw o charakterze służebnym.

c. Rekolekcje dla bezrobotnych i bezdomnych

Akcentowanie godności dziecka Bożego i własnej wartości.

d. Katecheza szkolna

Akcentowanie problematyki ubóstwa w wymiarze materialnym i duchowym. Wskazane jest posłużenie się konkretnymi blokami katechetycznymi np.:

Kl. IV- blok: "Dlaczego zło, smutek i cierpierue";

Kl. VI - blok: " W poszukiwaniu wlanego miejsca w życiu i świecie".

Kl. I gimnazjum - blok: "Bóg objawia się w dziejach narodu wy­branego";

Kl. II gimnazjum - blok: "Nadzieja nowego życia";

Kl. II liceum -blok: "Królestwo Boże w was jest". "Ku nowym niebiosom i nowej ziemi�.

e. Katecheza dla dorosłych

Cykl katechez ukazujących problematykę eklezjologiczną oraz katolicką naukę społeczną z zaakcentowaniem "preferencyjnej opcji na rzecz ubogich" oraz etyki pracy.

2. Posługa uświęcania

a. Uroczysta celebracja sakramentów chrztu świętego, bierzmowania i małżeństwa jako bardzo ważnych wydarzeń we wspólnocie parafialnej;

b. Przygotowanie nabożeństw pokutnych z rozszerzonym ra­chunkiem sumienia zawierającym pytania, odnoszące się do posługi biednym i chorym;

c. Przeżywanie sakramentu pojednania jako odnawiania i umacniania nadziei (popularyzacja kierownictwa duchowego i posługi stałych spowiedników jako formy pracy nad sobą i duchowego wsparcia w trudnych sytuacjach życiowych);

(s. 19)

d. Zaproszenie do modlitwy osób dotkniętych nowymi formami ubóstwa i modlitwa z nimi (Msza święta okresowe nabożeństwa, specjalne czuwania modlitewne);

e. Przeżywanie niedzielnej Eucharystii jako sakramentu podtrzymującego nadzieję i umacniającego solidarność oraz komunię braterską (uwzględnienie w modlitwie wiernych intencji za osoby żyjące w ubóstwie);

f. Umożliwianie aktywnego udziału wiernych świeckich we Mszy świętej (przygotowanie komentarzy, czytań, śpiewu procesji z darami);

g. Zachęcanie młodzieży, zwłaszcza ministrantów i lektorów, do udziału w święceniach diakonatu oraz kapłańskich;

h. Dowartościowanie sakramentu chorych (indywidualnie i w celebracjach wspólnotowych);

3. Posługa pasterska

­ a. Pomoc najuboższym przez organizowanie lub ożywianie parafialnych zespołów Caritas oraz grup charytatywnych.

b. Wzmożona działalność wychowawcza i edukacyjna z konkretnymi propozycjami dla ubogich (przedszkola, ochronki, szkoły katolickie, świetlice parafialne dzieci, bursy dla młodzieży, stypendia dla zdolnej młodzieży z ośrodków wiejskich i ubogich rodzin);

c. Ożywienie dotychczasowych form pomocy (np. Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom) i podjęcie nowych form pomocy w okresie Wielkiego Postu (jałmużna), adresowanych do bezrobotnych i ich rodzin;

(s. 20)

d. Pomoc w zwalczaniu bezrobocia, poprzez organizowanie, zespołów wspierających bezrobotnych(na szczeblu parafialnym, diecezjalnym i ogólnopolskim);

e. Zaangażowanie odpowiednio przygotowanych specjalistów w organizację parafialnych lub diecezjalnych kursów i szkoleń zawodowych dla bezrobotnych (np. Kluby Pomocy Koleżeńskiej);

f. Współpraca z istniejącymi organizacjami i stowarzyszeniami (kościelnymi, społecznymi, samorządowymi i państwowymi), wspierającymi niepełnoprawnych, chorych, ubogich, bezrobotnych oraz dzieci i młodzież z rodzin wielodzietnych;

g. Zainspirowanie duszpasterstwa ludzi biznesu (pracodaw­ców);

h. Tworzenie parafialnych punktów konsultacji medycznych;

i. Zwiększenie opieki nad chorymi (na szczeblu parafialnym);

j. Organizacja pomocy dla ludzi w podeszłym wieku (parafial­ne kluby seniora, pielgrzymki dla ludzi starszych);

k. Walka z uzależnieniami i pomoc dla uzależnionych (organi­zacja poradnictwa duszpasterskiego, rozwój stowarzyszeń wspierających wychodzenie z uzależnień).

Dokumenty Kościoła:

- Sobór Watykański 11, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes: nr 1-10 (sytuacja człowieka w świecie dzisiejszym), nr 53-62 (budowanie nowej kultury) oraz nr 63-72 (problemy związane z rozwojem gospodarczym);

Jan Paweł II:

- Encykliki: Dives in misericordia,

Laborem exersens,
Sollicitudo rei socialis,
Centesimus annus,

- Adhortacja apostolska Novo millennio ineunte: nr 42 (świadkowie miłości), nr 49-53 (wezwanie do miłosier­dzia, współczesne wyzwania),

- Adhortacja apostolska Ecclesia in Europa: nr 8 (brak solidarności międzyludzkiej), nr 83-89 (świadectwo miłości, przywracanie nadziei ubogim), nr 104 (życie czynną miło­ścią),

- List apostolski Mane nobiscum Domine: nr 22 (dzielenie się dobrami duchowymi i materialnymi), nr 27-28 (solidarność całej ludzkości i budowanie społeczeństwa sprawiedliwego i braterskiego ),

- Przemówienia do biskupów polskich podczas wizyty ad limina apostolorum,

- Homilie wygłoszone podczas pielgrzymki do Polski w 2002 r.,

*

Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, Rok Eucharystii. Sugestie i propozycje: nr 27 (komunia a miłość),

*

II Polski Synod Plenarny: Kościół wobec życia społeczno-go­spodarczego, s. 65-81; posługa charytatywna Kościoła, s. 217-229,

Słowo Biskupów Polskich nt. niektórych problemów społecznych (17 XII 2000),

List społeczny Konferencji Episkopatu Polski: W trosce o no­wą kulturę życia i pracy (30 X 2001),

List pasterski Metropolity Górnośląskiego: Kościół katolicki na Śląsku wobec bezrobocia (19 III 2001).

Przykłady:

- św. Brat Albert,

- św. Kinga,

- bł. Matka Teresa z Kalkuty,

- bł. Bernardyna Jabłońska (poświęcenie ubogim),

- bł. Maria Karłowska (praca wśród upa­dłych kobiet),

- Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki (Krucja­ta Wyzwolenia Człowieka),

- bł. ksiądz Bronisław Markiewicz (etyka pracy)

- Sługa Boży ks. ­Jerzy Popiełuszko (obrona wyzyskiwanych robotników),

- bł. Stanisław Starowieyski (działacz Akcji Katolickiej, wzór męża i ojca rodziny).

___________________________________

* Program duszpasterski Kościoła w Polsce na 2006 r. podajemy tu w całości, z nadzieją, że wykorzystają go owocnie w swej pracy apostolskiej kapłani � Asystenci Kościelni i świeccy członkowie Akcji Katolickiej.

Warszawa, 27 sierpnia 2005